Γιατί το αίτημα για πώληση των δανείων στους ίδιους τους δανειολήπτες ευνοεί και πάλι τους στρατηγικούς κακοπληρωτές.

1

Το τελευταίο διάστημα γίνεται μεγάλη συζήτηση πάνω στο ενδεχόμενο, τα δάνειο, πριν μεταβιβαστούν στα ξένα funds, να προσφερθούν προς πώληση στους ίδιους τους δανειολήπτες.  Οι δανειολήπτες, στηρίζουν το αίτημα αυτό, καθώς πιστεύουν ότι θα τους ευνοήσει άμεσα και με αυτόν τον τρόπο θα κουρέψουν το δάνειό τους. Επίσης, θεωρούν ότι είναι κοινωνικά δίκαιο, και έτσι φαίνεται με μία γρήγορη ματιά, αφού το βασικό επιχείρημα είναι ότι αντί να πάρει η Τράπεζα τα χρήματα από το «κοράκι» θα ήταν προτιμότερο να τα πάρει από τον ίδιο τον δανειολήπτη. Άρα λοιπόν, αφού κανείς δεν ζημιώνεται, αντιθέτως ευνοείται ο δανειολήπτης, γιατί να μην επιτραπεί η πώλησή τους πρώτα στους ίδιους τους δανειολήπτες;

Είναι όμως έτσι;

Τα τελευταία χρόνια τα Ελληνικά δικαστήρια αλλά και η πολιτεία , επιχειρεί να εντοπίσει τους στρατηγικούς κακοπληρωτές και να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία σε αυτούς που πραγματικά δεν έχουν πόρους και να διασώσει την κύρια κατοικία τους με ένα κούρεμα του δανείου τους (Νόμος Κατσέλη) ή με μια επιμήκυνση του με καλύτερους όρους (Κώδικας Δεοντολογίας Τραπεζών).

Όλα τα παραπάνω ισχύουν μόνο για αυτούς που δεν έχουν χρήματα να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Για όλους τους άλλους, οι οποίοι έχουν χρήματα αλλά επιλέγουν να μην πληρώνουν, η πολιτεία, τους αντιμετωπίζει, και ορθά, σαν στρατηγικούς κακοπληρωτές, οι οποίοι δεν μπορούν να τύχουν ευνοϊκής μεταχείρισης από κανένα νομοθέτημα.

Αν καταθέσεις αίτηση για υπαγωγή στο νόμο Κατσέλη και δηλώσεις πως έχεις καταθέσεις για παράδειγμα ύψους 20.000 ευρώ, η αίτηση σου θα απορριφθεί γιατί, κατά τον νομοθέτη και τον Δικαστή, δεν βρίσκεσαι σε οικονομική αδυναμία, ενώ αν η Τράπεζα γνωρίζει ότι έχεις καταθέσεις, το πιθανότερο είναι να μην σου κάνει κάποια ευνοϊκότερη ρύθμιση, αφού από πουθενά δεν θα προκύπτει ανάγκη για κάτι τέτοιο.

 

Τι σημαίνει όμως πρακτικά το δικαίωμα να πωληθούν τα δάνεια στους ίδιους τους δανειολήπτες και τελικά ποιος θα ευνοηθεί από την δυνατότητα αυτή;

Ας δώσουμε ένα παράδειγμα.

Δανειολήπτης, άνεργος με δύο παιδιά, με στεγαστικό δάνειο 150.000 ευρώ, ο οποίος δεν πληρώνει το δάνειο του. Αν το ξένο fund το αγοράσει στο 1/3 της τιμής (αφού υπάρχει ακίνητο άρα ενδεχομένως να κρατήσει υψηλή τιμή πώλησης  το δάνειο του διαφορετικά δεν αξίζει καν να πουληθεί από την Τράπεζα) θα πρέπει να καταβάλει εφάπαξ ο δανειολήπτης 33.000 ευρώ στην Τράπεζα.

Το ερώτημα είναι, που θα τα βρει. Και αν τα βρει, γιατί τόσο καιρό δεν πλήρωνε ή δεν ρύθμιζε το δάνειό του;

Η απάντηση είναι απλή. Η πλειοψηφία των δανειοληπτών δεν θα μπορέσει να βρει τα χρήματα και στο τέλος της ημέρας θα βρεθεί χωρίς σπίτι.  Τώρα, αν ένα μικρό ποσοστό τα βρει, οι άνθρωποι αυτοί, ούτως η άλλως, επέλεξαν να μην πληρώνουν τα δάνεια τους και, εκμεταλλευόμενοι την οικονομική κρίση, χρησιμοποιούν ένα ακίνητο δίχως καν να καταβάλλουν ένα συμβολικό τίμημα ως ενοίκιο. Το πρόβλημα όμως είναι ότ,ι ένας άνεργος πατέρας 2 παιδιών, δεν πρόκειται να βρει τα χρήματα για να αγοράσει με μια εφάπαξ καταβολή το δάνειο του.

Ένα άλλο εύλογο ερώτημα που γεννάται είναι, πόσοι από αυτούς που έχουν καταθέσεις στο εξωτερικό, έχουν δάνεια στη χώρα μας;  Και πόσοι από αυτούς, αν επιτραπεί η πώληση των δανείων στους δανειολήπτες, θα ενδιαφερθούν να αγοράσουν τα δάνεια τους στο ένα τρίτο της αξίας τους ή και χαμηλότερα, ενώ έχουν τη δυνατότητα να τα αποπληρώσουν;

Το πραγματικό νέο του μήνα είναι ότι οι πλειστηριασμοί κύριας κατοικίας έχουν ήδη ξεκινήσει και κανένα άλλο προστατευτικό πλαίσιο δεν υπάρχει εκτός του νόμου Κατσέλη, ο οποίος καταργείται  ουσιαστικά για όσους θέλουν να διασώσουν την κύρια κατοικίας τους, στο τέλος του 2018.  

 

Δημήτρης Αναστασόπουλος

Δικηγόρος

 

One Comment

  1. Αντωνιος Βαχαβιολος · Edit

    Θεωρώ μονόπλευρη την ως άνω ανάλυση διότι δεν υπολογίζει τους εγγυητές και τους φίλους και οικογένεια του οφειλέτη οι οποίοι θα μπορούσαν να τον δανειοδοτήσουν με ένα ποσό που θα ανερχόταν στο 30 % της συνολικής οφειλής. Τα ως άνω πρόσωπα δεν θα μπορούσαν να χορηγήσουν ως δάνειο το συνολικό οφειλόμενο ποσό, όπως αυτό προκύπτει μετά από το επιτόκιο που αγγίζει το 6 % και τόκους υπερημερίας 10 %.
    Για παράδειγμα σε ένα συνολικό οφειλόμενο ποσό 100.000 ευρώ μέσω δανείων από τρίτους θα ήταν δυνατό να εξευρεθεί το ποσό των 25.000 – 33.000 ευρώ αλλά αδύνατο το συνολικό ποσό των 100.000.
    Επιπλέον δεν προκύπτει ζημία για κανέναν (πλην αυτή των εταιριών που θα αγοράσουν τα δάνεια) εάν ο οφειλέτης αγοράσει το δάνειο στην τιμή πώλησης της τράπεζας ήτοι στο 20 – 30 % της αξίας του. Άλλωστε πιθανολογώ ότι και οι εταιρίες που θα αγοράσουν τα δάνεια θα απευθυνθούν πρώτα στους δανειολήπτες προσφέροντας τους μείωση ύψους 30 – 40 % έτσι ώστε να επιτύχουν σύντομο κέρδος που θα ανέλθει σε 5- 20 %.
    Εάν δεν δοθεί το παραπάνω δικαίωμα στους οφειλέτες και εγγυητές προσφέρουμε εύκολο κέρδος στις ως άνω εταιρείες αγοράς δανείων και τιμωρούμε με επιπλέον επιβάρυνση (το κέρδος των εταιριών) όλους τους δανειολήπτες που εμμέσως χρηματοδότησαν τις τράπεζες (ανακεφαλαιοποιήσεις και χρηματοδοτήσεις με την εγγύηση του δημοσίου – δεν ενθυμούμαι πόσες -με τα χρήματα των φορολογούμενων ) και βρίσκονται σε αδυναμία λόγω της οικονομικής κατάστασης της χώρας μας, της ύφεσης και της μείωσης της κατανάλωσης.

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *